UnblockEurope

Gach cúpla bliain, deirtear linn dul agus vótáil do Pharlaimint Eorpach nua. Ansin faighimid cúig bliana eile de rud ar bith, níos mó nualiobrálachais amháin.

Tá an tAontas Eorpach i bhfostú d’aon ghnó, struchtúrtha chun status quo na ndaoine a bhfuil acu agus na ndaoine nach bhfuil acu a bhuanú go deo. Caitheann sé lenár dtithe mar cheasaíneo airgeadais, lenár gcúram sláinte agus lenár n-iompar poiblí mar earraí, agus lenár bpláinéad comhroinnte mar dhramhaíl le caitheamh amach.

Ag feiceáil an AE mar atá sé, tá go leor ar an eite chlé tar éis iompú ar an Eorasceipteachas. Ach againne in Unblock Europe, molaimid treo nua. Tá a fhios againn má dhéanann náisiún amháin iarracht sóisialachas a thógáil leis féin trí bhriseadh ón AE, go mbeidh léigear eacnamaíoch, teitheadh caipitil agus leagan nua-aimseartha den chaoi ar caitheadh le Cúba roimhe. Ní hé an t-aon bhealach chun tosaigh an Eoraip a bhriseadh ina hoileáin náisiúnta laga, ach an tAontas a athrú ón mbun aníos.

Is cónaidhmeoirí den eite chlé sinn.

Cad a sheasaimid ar a shon

Ó éicea-shóisialaithe agus bardasaithe go hainrialaithe agus cumannaithe, diúltaímid glacadh le hEoraip atá faoi ghlas ar chonair amháin den chaipitleachas agus den nualiobrálachas. Ba mhaith linn go mbeadh ár bpobail saor chun triail a bhaint as samhlacha nua eacnamaíocha agus sóisialta. Ach faoi láthair, teastaíonn caipiteal chun guth a bheith agat. Sa “daonlathas” mar a thugtar air, ní théann aon ghluaiseacht i bhfad gan billiúnaithe nó stocairí corparáideacha taobh thiar di.

Ní mór dúinn beatha an duine, ceannasacht dhaonlathach agus teorainneacha éiceolaíocha a chur os cionn an chaipitil!

Tá an bóthar romhainn contúirteach; níl tionscnamh reachtach ag an aon chomhlacht san AE a thoghtar go díreach, an Pharlaimint. Teastaíonn aontoilíocht chun conarthaí an AE a athrú, ligeann stocaireacht institiúidithe d’ionadaithe corparáideacha beartas poiblí a scríobh, agus déanann ceannairí margaí amhrasacha taobh thiar de dhoirse dúnta. An féidir athchóiriú de réir a rialacha féin? B’fhéidir… B’fhéidir nach féidir. Ach táimid réidh chun an chumhacht is gá a thógáil chun briseadh a bhrú tríd.

Cad a éilímid

  • Saoirse rogha eacnamaíoch agus shóisialta. Ceart iomlán na bpobal áitiúil agus na réigiún a gcóras eacnamaíoch féin a roghnú, ó chomaoineacha ainrialacha neamhspleácha agus comharchumainn bhardasacha go geilleagair phoiblí phleanáilte, gan cur isteach ó dhlí iomaíochta an AE ná ó rialacha déine corparáideacha.
  • Iolrachas laistigh de theorainneacha éiceolaíocha. Saoirse iomlán eagrúcháin eacnamaíoch, ar choinníoll nach féidir le haon phobal, corparáid ná stát teorainneacha an phláinéid a shárú, éiceachórais chomhroinnte a thruailliú ná earra a dhéanamh den bhithsféar.
  • Bunriachtanais a bhaint den mhargadh. Ní mór gan tithíocht, uisce glan, cúram sláinte, fuinneamh ná oideachas a láimhseáil mar earra, agus ní mór iad a ráthú do gach cónaitheoir mar na cearta bunúsacha, neamh-intráchta atá iontu!
  • Deireadh le stocaireacht agus le hairgead sa pholaitíocht. Éilímid cosc iomlán ar stocaireacht chorparáideach, ar shíntiúis pholaitiúla, ar bhreabaireacht agus ar gháinneáil tionchair. Ní ceart choíche ligean don chaipiteal cumhacht dhaonlathach a cheannach!
  • Ceannasacht dhigiteach agus príobháideachas sonraí. Cosaint iomlán na saoirse digití, an chriptithe ó cheann ceann agus an phríobháideachais phearsanta in aghaidh faireachas mais an stáit (ar nós Chat Control) agus in aghaidh bailiú sonraí corparáideach.
  • Dímhíleatú agus aontacht thrasnáisiúnta. Deireadh le hairm náisiúnta agus le géarú míleata faoi stiúir eachtrach; éilímid comhar idirnáisiúnta láidir, teorainneacha oscailte ar mhór-roinn dhímhíleataithe, agus díchóimeáil an choimpléasc míleata-tionsclaíoch i bhfabhar infheistíochta sóisialta agus éiceolaíche.
  • Diúltú don náisiúnachas. Diúltaímid don náisiúnachas mar is nimh é a cheap na mionlaigh cheannais chun an lucht oibre a chur in aghaidh a chéile fad is a chreachann an caipiteal trasnáisiúnta ár dtodhchaí chomhroinnte.

Conas a bheadh ár nEoraip idéalach?

Samhlaigh Eoraip ina gcuirtear féinrialú cónaidhme macánta in áit na n-achrann suarach faoi “leasanna náisiúnta”.

In ionad go socródh d’áit bhreithe nó do shaibhreas do shlí bheatha, d’fhéadfá maireachtáil faoi chórais atá deartha timpeall ar fholláine an duine. Samhlaigh, mar sin, taisteal trasna mór-roinne gan teorainneacha, ag gabháil trí bhardas éicea-shóisialach, comaoineach ainrialach neamhspleách, cathairstát Seoirseach nó réigiún atá pleanáilte go comharchumannach, iad go léir ag maireachtáil taobh le taobh i síocháin agus i ngrá.

Le linn na staire, rinne náisiúnstáit láraithe nó idirghabháil eachtrach slite beatha malartacha a bhrú faoi chois. Rinneadh ionradh ar chomaoineacha, cuireadh daonlathais áitiúla dá gcois agus rinneadh turgnaimh shóisialta a shabaitéireacht.

Trí mheaisíní cogaidh náisiúnta a dhíchóimeáil agus díon neodrach, cónaidhme go daonlathach a bhunú, d’fhéadfadh an Eoraip feidhmiú mar sciath chosanta, ag cosaint gach pobail áitiúil ar ionsaí fairsingitheach, ar ghabháil chorparáideach agus ar thíorántacht inmheánach, agus ag ráthú ag an am céanna go dtugann gach córas eacnamaíoch meas ar an domhan beo.

Teachtaireacht don Domhan

Chuig ár gcomrádaithe lasmuigh den Eoraip: glacaigí sampla uainn. Aontaígí le bhur gcomharsana thar theorainneacha chun cur in aghaidh an chaipitil impiriúil agus an ceannasachta réigiúnaigh, fad is a throidimidne an impireacht chorparáideach óna croílár.

Chomh fada is atá gach méadar talún, gach teach agus gach acmhainn nádúrtha faoi úinéireacht na ndaoine nach ndíolann ach ar mhaithe le brabús, fanann forbairt an duine faoi bhac. Déanaimis fírinne den fhís seo trí na cosaintí dlíthiúla a thugann cumhacht do na caipitlithe a bhaint díobh. Cuirigí toil an phobail os cionn thoil úinéirí móra an chaipitil!

CHUN EORAIP AONTAITHE AGUS DOMHAN AONTAITHE!